On Being Elsewhere

Wat gebeurt er in een ruimte als deze niet wordt waar­genomen? En wie mag een ruimte waarnemen? Ik benader dit thema van subjectiviteit, immaterialiteit en ruimtelijk bewustzijn via digitale animatie, waarin ik lege ruimtes creëer. Deze ruimtes fungeren zowel als ac­teurs als achtergrond in korte films. De kamers in mijn films worden omringd door huiselijke geluiden die uit de andere kamer komen: voetstappen, kletterend bestek, dichtslaande deuren, het geluid van een piano die bespeeld wordt. Hierdoor ontstaat een wereld die wordt gevormd door wat er niet getoond wordt. Mijn fascinatie voor deze manier van waarneming is gevormd door mijn Nederlands-Indonesische achtergrond en de onduide­lijkheid die ik als kind heb ervaren rondom mijn identiteit: verborgen verhalen, intergenerationeel trauma en een generatie die niet graag over het duistere verleden praat. De referenties komen voort uit ‘niets’ en refereren aan ‘niets’, zoals de immaterialiteit van de kamers die ik bouw in 3D-animatie. Ik gebruik de eigenschappen van film en 3D-animatie om een wereld te bouwen waarin de toeschouwer kan ronddwalen, in een soort ‘tussenruim­te’, tussen het weten en niet weten in. Ik richt me door filmische eigenschappen als tijd, ruimte, licht, en monta­ge, op de zintuiglijke waarneming van de toeschouwer en mezelf. Mijn praktijk zie ik als een methode om de ruimte die voor mij altijd onduidelijk is gebleven, op mijn eigen manier te onderzoeken en verruimen. Deze pogingen vormen een voortdurende dialoog tussen mij en het werk zelf: een continu proces waarin ik creëer, vervolgens deconstrueer, om vervolgens vanuit die deconstructie weer te creëren, al dan niet in een ander medium dan waarin het oorspronkelijk gemaakt is. Om het beeld uit te putten, om het moment uit te putten. 

Geertje Brandenburg (1998) is een Nederlandse kunste­naar die werkt met installatie, sculptuur en tekst.

Vanuit verschillende media en met een introspectieve soms ambachtelijke precisie bevraagt Geertje hoe iden­titeit gevormd wordt door de verhalen en stille mysteries die schuilgaan in namen, objecten en plaatsen die alleen nog in een herinnering bestaan.

De vervlechting van mensen en objecten vormt de basis van de artistieke praktijk van Geertje. Ze onderzoekt hoe identiteit wordt gevormd door wat we meedragen — geërfd of gevonden — en hoe het zelf door de tijd heen wordt weerspiegeld. Haar werk vraagt of we onszelf kunnen herkennen in een oude foto, een handgeschre­ven notitie, of een reliek van iemand die we nooit hebben gekend. Door deze echo’s te volgen, onderzoekt Geertje of identiteit ooit werkelijk enkelvoudig is, of slechts een optelsom van de levens en verhalen die ons omringen. 

Rossella Nisio is een beeldend kunstenaar met een interdisciplinaire inslag en werkt met visuele, ruimtelijke en geschreven vormen. “Wanneer ik een medium benader, word ik niet alleen aangetrokken door wat het

zou moeten zijn, maar ook door de grenzen ervan, door wat er gebeurt als de conventies ervan worden getest, verplaatst of in een andere taal worden gebracht. Ik beschouw mijn werken als hybride vormen, gevormd door literatuur, film, theater en andere narratieve structuren. Mijn achtergrond ligt in de fotografie, met eerdere studies in filmtheorie en de podiumkunsten. Als fotografie me leerde aandacht te besteden aan de aanwezigheid van de realiteit, openden film en schrijven een manier van denken door middel van een narratief als spoor, een hint van een groter verhaal dat slechts gedeeltelijk kan worden hersteld. Veel van mijn werk onderzoekt de relatie tussen geheugen, ruimte en verbeelding, en de manieren waarop de geschiedenis voortleeft als een spookachtige kracht in het heden. Ik voel me aangetrokken tot archiefmateriaal en gevonden voorwerpen als onstabiel bewijsmateriaal dat opnieuw bekeken, vertaald en opnieuw vormgegeven kan worden. Via bewegend beeld, CGI en tekst gebruik ik vaak speculatieve gebaren om te benaderen wat niet langer direct te vatten is. Ik ben geïnteresseerd in de poëzie van wat overblijft: in restanten, echo's en fragmenten, en in de sociale en politieke ondertonen die ze blijven uitdragen”.