Crossroads

Het is een project waar de studenten hun werk zoveel mogelijk afstemmen op de fysieke ruimte. Zo ondervinden ze op welke manieren een presentatie en een context van invloed zijn op de manier waarop je je eigen werk ziet, maar ook hoe publiek je werk ervaart.

De grenzen tussen de verschillende ontwerpdomeinen (zoals fotografie, illustratie, film en animatie) vervagen en het scala aan mogelijkheden groeit snel. Het werkveld heeft behoefte aan ontwerpers die kunnen omgaan met de grenzen en mogelijkheden van het nieuwe medialandschap en die conceptuele en visuele keuzes kunnen maken. Studenten van Crossmedia Design houden zich bezig met vragen als: Wat wil ik communiceren? Hoe kan ik mijn doel zo goed mogelijk gebruiken? Welke middelen gebruik ik?

Paviljoen is het samenwerkingsproject van de AKI en Concordia, waarin het ontdekken van de kunstwereld en de eigen positie daarin, centraal staat. 

In de architectuur staat de term paviljoen voor een losstaand gebouw met een eigenheid in functie, maar met altijd een duidelijke link naar het hoofdgebouw.

Concordia’s kunstruimte is in deze expositiereeks een tijdelijk paviljoen, een plek waar AKI studenten hun werk tonen op een autonome, eigen manier die voor eventjes is los gemaakt van de academische bubbel waar ze de rest van het jaar in zitten.

De kunstruimte fungeert als plek om te experimenteren, om ideeën en onderzoek te tonen. Het is een project waar de studenten hun werk afstemmen op de fysiek ruimte, en leren op welke manieren een presentatie en een context van invloed zijn op de manier waarop je je eigen werk ziet, maar ook hoe publiek je werk ervaart.

Sinds begin 2024 werken de AKI en Concordia samen aan dit project en inmiddels is er in Concordia een toegewezen AKI-ruimte. Hier tonen we gezamenlijk werk van jonge gedreven kunstenaars.

Marit Greevink is een tweedejaars student Crossmedia Design op de AKI in Enschede. Ze kenmerkt zich door interdisciplinair te werken met een gevoel voor verfijning en speelsheid, wat tot uiting komt in meerdere media, van illustratie tot ruimtelijk werk.

RADIUS

In dit project stond het onderzoeken van een materiaal centraal. We kregen de opdracht om een serie te maken, en na meerdere schetsen kwam ik uit bij het onderwerp van deze wandplank: verlenging op een boog. Ik begon met kleine modelletjes van ijsstokjes die ik boog door middel van warm water, en al snel stond ik in de werkplaats en leerde ik om hout te buigen en te verlijmen. Bij dit project was het eindresultaat lang niet duidelijk, omdat het eerst echt ging om de techniek van het buigen en om een werkende, schuivende boog te maken. Na veel trial en error had ik uiteindelijk een werkende boog, en toen kwam de vraag: wat moet ik hiermee? Ik heb uiteindelijk besloten om er een wandplank van te maken door er een staander tegenaan te monteren waardoor er objecten tegenaan kunnen leunen. Ik heb het design zo minimaal mogelijk gehouden om het ook nog een sculpturale uitstraling te geven. De plank kan dan ook op meerdere manieren opgehangen worden en doordat hij uitschuifbaar is kan er telkens een nieuw beeld worden gecreëerd.

Senta Schmidt is een multidisciplinair ontwerper en kunstenaar uit Leipzig. Ze studeert momenteel Crossmedia Design. Haar werk beweegt zich tussen illustratie, fotografie, grafisch ontwerp en beeldhouwkunst, waarbij ze deze disciplines vaak laat samenkomen.

Ik kijk graag goed om me heen, haal dingen uit elkaar en onderzoek wat ze nog meer zouden kunnen worden. Mijn werk begint vaak met iets eenvoudigs – een vorm, een materiaal, een persoon of een voorwerp – en groeit door middel van experimenten. Ik vind het leuk om te wisselen tussen projecten en media, en kleine ontdekkingen van het ene naar het andere project mee te nemen. Ik ben geïnteresseerd in onverwachte momenten en de verbanden die ik in de wereld om ons heen kan ontdekken.

Bogenlampe

Bogenlampe begon met materiaalonderzoek en experimenten met lasersnijden, metaal en abstracte vormen. Tijdens dit proces raakte ik geïnteresseerd in het ontwikkelen van deze vormen tot een functioneel object en besloot ik toe te werken naar een lamp.

Het uiteindelijke ontwerp is gemaakt van gebogen metaal en opgebouwd rond de herhaling van dezelfde cirkelvorm. Ik wilde de constructie eenvoudig houden en tegelijkertijd herhaling gebruiken om de lamp haar karakter te geven. Het project bood ook de gelegenheid om metaalbewerking te verkennen en de vorm direct te ontwikkelen door met het materiaal te werken.
 

BIKE

BIKE is een zine van 64 pagina's, in vier kleuren gedrukt met de riso-techniek, gebaseerd op vormen die in fietsen te vinden zijn. Ik begon met het visueel ontleden van de fiets in afzonderlijke elementen – cirkels, lijnen, frames en kleinere details – en gebruikte deze als basis voor het hele project.

Vanuit deze beperkte verzameling vormen creëerde ik patronen, composities en uiteindelijk een alfabet, waarbij ik elke pagina aan één letter wijdde.

Vergessene nächte (fotoserie)

Deze fotoserie richt zich op de jongerencultuur waarin ik me beweeg en waarin ik zeer geïnteresseerd ben; vooral na mijn verhuizing naar een ander land viel me op hoe subtiel de verschillen zijn in de manier waarop we contact maken of onze avonden doorbrengen.

In plaats van specifieke situaties in scène te zetten, fotografeer ik momenten die op natuurlijke wijze ontstaan ​​– tijdens een wandeling door de stad, bij ontmoetingen met vrienden, thuis of gewoon tijdens het rondhangen.

Naast portretten fotografeer ik details, plekken en kleine momenten die verbonden zijn met de persoon en diens dagelijks leven. Ook de stad en de omgeving maken deel uit van de serie, waardoor een breder beeld ontstaat van de persoon, diens vriendschappen en de omgeving waarin diegene zich beweegt.

Emma Ouderkerk, derdejaars Crossmedia Design, mixed-media-kunstenaar woonachtig in Almelo.

Mijn vertrekpunt is vaak de absurditeit van het dagelijks leven en een sterk maatschappijkritische blik; in mijn projecten onderzoek ik de belachelijkheid van de samenleving waarin we leven en de systemen die we hebben opgezet. Daarbij maak ik graag gebruik van humor en schuw ik het groteske of weerzinwekkende niet. Ik ben geen perfectionist; ik omarm juist graag zaken die als lelijk, imperfect, weerbarstig of te chaotisch worden beschouwd.

Ik creëer kunstwerken in de vorm die het idee vereist, zonder mezelf te beperken en door simpelweg te volgen wat er in me opkomt. Dit varieert van projecties op een poppenhuis tot het naaien van kleding, het fotograferen van vuilniszakken en het plakken van stickers op keramiek.

In mijn werk verken ik graag de combinatie van verschillende media; ik schakel vaak heen en weer tussen technieken om te zien hoe digitale en fysieke methoden elkaar kunnen versterken.

Poppenhuis

Dit werk is geïnspireerd op *The Virgin Suicides* van Jeffrey Eugenides. In dit verhaal raken vijf zussen door hun strenge opvoeding langzaam geïsoleerd van de buitenwereld; naarmate hun wereld kleiner wordt, trekken ze zich steeds verder terug in hun huis. Hun mentale achteruitgang weerspiegelt de staat van het huis zelf, dat stilletjes om hen heen vervalt. Dit idee vormde de basis voor een installatie: een fysiek poppenhuis waarop vier kamers worden geprojecteerd. Elke kamer toont drie bewegende scènes die het verval van het interieur in beeld brengen, waarbij elke volgende scène grimmiger en slechter van staat is dan de vorige.

Een bewegingssensor activeert de overgang tussen de scènes. Dit symboliseert de kern van de roman: van een afstand lijkt alles in orde, maar zodra je dichterbij komt, begrijp je het…